Andrzej Strejlau – biografia trenera i komentatora piłkarskiego

Andrzej Strejlau to polski trener piłkarski, były selekcjoner reprezentacji Polski oraz ceniony ekspert telewizyjny. Urodził się 19 lutego 1940 roku w Warszawie i przez dekady należał do czołowych postaci polskiego futbolu – najpierw jako zawodnik, potem jako szkoleniowiec prowadzący kluby na kilku kontynentach. Jego kariera to historia człowieka, który całe życie zawodowe związał z piłką nożną.

Kim jest Andrzej Strejlau?

Andrzej Strejlau to trener piłkarski i komentator sportowy, znany przede wszystkim z funkcji selekcjonera kadry narodowej w latach 1989–1993. Ukończył Akademię Wychowania Fizycznego w Warszawie, co dało mu solidne podstawy zarówno do pracy trenerskiej, jak i akademickiej. Jego sylwetka jest nieodłącznie związana z historią polskiego futbolu drugiej połowy XX wieku.

• Data urodzenia: 19 lutego 1940 roku
• Miejsce urodzenia: Warszawa, Polska
• Zawód: trener piłkarski, ekspert telewizyjny, były selekcjoner reprezentacji Polski
• Wykształcenie: Akademia Wychowania Fizycznego w Warszawie

Rodzinne korzenie i historia rodu

Korzenie rodziny Strejlau sięgają Mazowsza. Na przełomie XIX i XX wieku dziadkowie Andrzeja wyjechali z tego regionu do Mitawy w Kurlandii. Losy rodziny były ściśle splecione z dramatyczną historią Polski – brat ojca Andrzeja, Ignacy Ludwik, był żołnierzem Armii Krajowej i walczył w powstaniu warszawskim.

Rodzina ta wydała także postacie znane z innych dziedzin kultury. Siostra ojca Andrzeja, Janina, miała dwoje dzieci: śpiewaczkę operową Bognę Sokorską oraz malarza Janusza Kaczmarskiego. Ten ostatni był ojcem Jacka Kaczmarskiego – poety i pieśniarza, który stał się jednym z symboli Solidarności. Andrzej Strejlau jest zatem stryjecznym bratem Jacka Kaczmarskiego.

Początki kariery – od zawodnika do szkoleniowca

Przygoda ze zorganizowaną piłką nożną zaczęła się dla Strejlaua bardzo wcześnie. W latach 1954–1963 reprezentował barwy AZS-AWF, klubu ściśle związanego z uczelnią, którą następnie ukończył. Był to długi i formacyjny etap – niemal dekada spędzona w jednym środowisku sportowym.

Po opuszczeniu AZS-AWF przyszedł czas na kolejne doświadczenia. W 1964 roku rozegrał dwa mecze w Gwardii, a w latach 1965–1966 był zawodnikiem Hutnika. Karierę piłkarską zamknął sezonem 1966 w rezerwach Legii – stołecznego klubu, z którym jego losy miały się jeszcze wielokrotnie przeplatać.

Co istotne, Strejlau niemal równolegle z graniem zaczął trenować. Już w latach 1964–1965 prowadził Hutnika jako szkoleniowiec, a w latach 1966–1968 wrócił do AZS-AWF, tym razem jako trener. Ta umiejętność łączenia roli zawodnika i szkoleniowca zapowiadała to, czym miał się stać w kolejnych dekadach.

Droga przez reprezentacje i wielkie kluby

Po pierwszych doświadczeniach klubowych Strejlau trafił do pracy z młodzieżowymi reprezentacjami kraju. W latach 1968–1970 prowadził kadrę U18, a następnie przez pięć lat – do 1975 roku – był trenerem reprezentacji U23. To właśnie w pracy z młodymi zawodnikami kształtował swój warsztat szkoleniowy.

Przełomem okazał się rok 1975, gdy objął Legię. Przez cztery lata, do 1979 roku, kierował tym klubem, a doświadczenia zdobyte w stolicy zaprowadziły go do Zagłębia Sosnowiec, które prowadził w latach 1979–1980. Była to pierwsza z wielu prób sił poza Mazowszem.

Lata 80. przyniosły Strejlauowi doświadczenia zagraniczne. W latach 1982–1983 pracował na Islandii, prowadząc klub Fram. Potem przyszedł czas na Grecję – w latach 1984–1986 był trenerem AEL, z którym w 1985 roku zdobył Puchar Grecji. Był to pierwszy poważny tytuł w jego trenerskiej karierze na arenie międzynarodowej.

Po powrocie do kraju znów zasiadł na ławce trenerskiej Legii, którą prowadził w latach 1987–1989. Ten okres zakończył się podwójnym sukcesem – w 1989 roku klub zdobył zarówno Puchar Polski, jak i Superpuchar Polski. Dwa trofea w jednym sezonie potwierdziły jego pozycję w polskim futbolu.

Selekcjoner reprezentacji Polski

Lata 1989–1993 to rozdział, który zapewnił Strejlauowi stałe miejsce w historii polskiej piłki nożnej. Przez cztery lata pełnił funkcję selekcjonera reprezentacji Polski – najważniejszą rolę, jaką może objąć trener w krajowej hierarchii futbolu. Był to okres intensywnej pracy z kadrą narodową, wymagający zarówno kompetencji taktycznych, jak i umiejętności zarządzania środowiskiem piłkarskim.

Po zakończeniu misji selekcjonerskiej Strejlau kontynuował pracę klubową. W latach 1995–1996 prowadził Zagłębie Lubin, a w latach 1997–1998 podjął kolejne wyzwanie zagraniczne – tym razem w Chinach, gdzie trenował Shanghai Shenhua. Praca w chińskiej lidze była jednym z ostatnich rozdziałów jego aktywnej kariery szkoleniowej.

Nagrody i wyróżnienia

Wieloletnia praca trenerska i działalność na rzecz polskiego futbolu zostały docenione licznymi odznaczeniami. Strejlau był wielokrotnie nagradzany za działalność społeczną i klubową. W 2015 roku otrzymał nagrodę BENE MERITUS – DOBRZE ZASŁUŻONY za osiągnięcia w pracy trenerskiej i wkład w rozwój polskiej piłki nożnej. Wyróżnienie to stanowi symboliczne podsumowanie jego wielodekadowej służby futbolowi.

Życie prywatne Andrzeja Strejlaua

Według informacji publikowanych przez Wikipedię i Polskie Radio, Andrzej Strejlau jest żonaty z Marią, którą poznał w szczególnych okolicznościach – była jego studentką na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, gdzie wykładał. Ma dwóch synów: Piotra i Tomasza.

W 2018 roku ukazała się książka „On, Strejlau" – wywiad-rzeka przeprowadzony przez Jerzego Chromika. Publikacja ta daje wgląd w życie i przemyślenia trenera, który przez dekady kształtował polską piłkę nożną.

Epizod filmowy

W 2001 roku Strejlau pojawił się na dużym ekranie. Zagrał epizodyczną rolę działacza sportowego w filmie „Poranek kojota". Był to jednorazowy akces do świata kina, nieodległy jednak od jego naturalnego środowiska – sportu.

Czym zajmuje się dziś Andrzej Strejlau?

Po zakończeniu aktywnej kariery trenerskiej Strejlau odnalazł się w roli eksperta i komentatora piłkarskiego. Współpracował z wieloma stacjami telewizyjnymi, komentując i analizując spotkania piłkarskie. Jego wiedza i doświadczenie sprawiły, że stał się rozpoznawalnym głosem polskiego futbolu w mediach. Równolegle angażował się w działalność społeczną i klubową, za którą był wielokrotnie nagradzany i odznaczany.

Źródła

Informacje w artykule pochodzą z następujących źródeł publicznych:

• Wikipedia (wersja polska i angielska) – dane biograficzne, przebieg kariery zawodniczej i trenerskiej, informacje o rodzinie i wyróżnieniach
• Filmweb – wykształcenie, epizod filmowy w „Poranku kojota"
• Polskie Radio Trójka – informacje o życiu prywatnym, rodzinie i synach